Tag Archives: Europa

La Federación del Dolor

Estoy reuniendo toda la agonía del mundo junta. Cualquier persona que tenga un gusano oculto roando en su interior, cualquier persona vestida de luto por el ideal, cualquiera que se ría con desprecio de la ruina de la mente, puede venir. Necesito mi dolor para convertirlo en un diluvio, una tormenta; necesito escuchar los gritos de sufrimiento, los gemidos de desesperación. Porque hay risas en el mundo, y no las puedo escuchar.

Hermanos del encadenamiento, camaradas del sufrimiento, la batalla está cerca. Pronto lanzaremos nuestro ataque, intoxicado con venganza; el enemigo huirá, porque la Federación del Dolor es terrible.

* * *

Desde el día en que nací, he soportado una pesada carga. Y mi espalda está doblada y mis ojos hundidos. El gusano roe y roe; ya me ha destruido.¡Basta, por dios! Estoy cansado.Me deshago de la carga y me detengo; tengo suficiente de esto en mi vida. No he sido capaz de vivir, pero sabré cómo vengarme. Croaré en alguna acera, con la blasfemia final en mis labios y el destello final de odio en mis ojos.

* * *

¡Qué odioso!… Los asquerosos adoquines de la ciudad emiten el mal olor de la alcantarilla. Me ha envenenado. ¡Una vez fui tan fuerte! Aun así me reí… Pero luego… ¿Debería realmente aullar a lo que sucedió, realmente debería revelarme ante ti? Pero, imbéciles, ¡es la misma vieja historia!Uno ama, espera, actúa, y luego viene el disgusto, el vacío, la desesperación.

* * *

Un día me llevaron a la guerra. Entonces soñé que era un niño otra vez. El primer estallido de la ametralladora sacudió cruelmente mis nervios; abrí los ojos y vi sangre, y luego nada más. Recuerdo un gran incendio, un trueno continuo… muerte, muerte… y ese hedor, el hedor de los cadáveres… Nunca entendí cómo el olor desagradable de este hedor ha permanecido en mi garganta. Parece como si estuviera en un vasto cementerio… cruces, ataúdes, hedor.La sociedad apesta a cadáveres.

* * *

Me duelen horriblemente las orejas. El cañón causó esto. La bestia atronadora hizo profundos rasguños en mi cerebro. Siempre escucho un grito lejano, como el sollozo de un gigante desesperado. ¿Pero quién es el que llora en el mundo?

* * *

La guerra ha despertado a la bestia en mí. Mis mandíbulas se contraen convulsivamente, mis ojos se abren, y mis manos quieren apretar, agarrar… Cuando miro a alguien, me sorprende un extraño deseo de hacerlo pedazos. ¿Por qué tengo la necesidad de matar y destrozar a alguien?Ya no hay alemanes para matar; entonces, ¿a quién debo matar?

* * *

Tal vez estoy loco. Pero mi locura es la racionalidad más terrible. Veo más lejos, siento la vida más vívidamente. No sé por qué, pero es cierto que sufro enormemente, mucho más que antes.¿Antes de esto? ¡Pensar que antes de esto, yo era un niño!

* * *

Pero ¿por qué tan así? ¿Qué he hecho? Veo las margaritas crecer pacíficamente; las golondrinas van y vienen por los caminos del cielo. Yo también soy una margarita o una golondrina. El rocío y el azul abierto también me agradan.Y en cambio… esposado, salpicado de barro, muerto de hambre. Sin amor, sin libertad.

* * *

Y así es como es, ya que así lo quieres. Tú me transformaste en un lobo, y en lobo me quedaré. Pero hasta ahora, solo me he arañado el pecho; mañana querré otra sangre. No pidas misericordia entonces. Has escrito en mi cerebro: matanza. Y matanza es. Tal vez la humanidad está sucia. Necesita limpiarse, y para este baño desea sangre. Tal vez después de la limpieza y la destrucción… Tal vez entonces seamos como las margaritas y las golondrinas… Qué hermoso sería.

* * *

Almas que están de duelo por el mundo, es por eso que los invito a reunirse.La bandera ya está ondeando. Es negra; es sinónimo de luto. Adelante entonces, salvajes Prometeos. El grito de la venganza es música dulce y querida. Hoy es necesario matar, destruir… mañana seremos margaritas… Federación del Dolor, ¡adelante!

Bruno Filippi

(it) MISANTROPIA SENZA UMANITÀ

Le rappresentazioni sulla Misantropia sono spesso attribuite a una o entrambe le motivazioni. Il Misantropo è spesso rappresentato come dominato dalla passione o come guidato da un principio incessante. Il videogioco Plague Inc., che proietta i giocatori come un agente patogeno con l’obiettivo di annientare la specie umana, offre una Misantropia distinta. Ci invita e ci ingaggia nei valori di un virus, un batterio o un parassita, senza urti emotivi o fondamento logici, ci intrattiene nella possibilità di una Misantropia senza umanità.

La Misantropia è l’avversione o l’odio dell’umanità nel suo insieme. Il termine deriva dal greco μῖσος (odio) e ἄνθρωπος (umano). Le rappresentazioni della Misantropia, in letteratura e altrove, l’hanno spesso attribuita a una o entrambe i motivi. Da un lato, i Misantropi sono spesso raffigurati come governati dalla passione, dal loro intenso ed emotivo orrore per l’umanità, il risultato di affronti personali o avversità. Pertanto, il protagonista del Timon di Atene di Shakespeare (c.1605), sopraffatto dal risentimento e dal disprezzo per la società che ha aprofittato della sua generosità e buona volontà, si ritira nel deserto, desiderando solo di stare con gli affini; nelle righe finali dell’opera teatrale, l’epitaffio cataloga la speranza come “una piaga ti consumi, i malvagi codardi morti!” (V.4.71). D’altra parte, il Misantropo sarà guidato da un principio incessante, il cui disprezzo ragionato deriva da un codice morale di alta mentalità. In “Il Misantropo” di Molière (1666), l’insistenza intransigente di Alceste sull’onestà e sul parlare in parole, e il suo rifiuto di indulgere alle folle disoneste e agli sciocchi che lo circondano, porta allo stesso modo all’esilio auto-imposto: “Trovare su ogni ruolo di base, / L’ingiustizia, la frode, l’interesse personale, il tradimento. … / Ah, è troppo; l’umanità è finita così in basso, / intendo rompere con l’intera razza umana ”(I.1). Timon è un eroe tragico, il fumetto di Alceste, ma condividono il difetto del personaggio in eccesso: dove Timon è troppo generoso, Alceste è troppo onesto. Entrambi sono rappresentati come estremi, persino patologici, a modo loro, e la Misantropia viene posta come conseguenza fuorviante o sintomo di inclinazioni intemperanti. Continue reading (it) MISANTROPIA SENZA UMANITÀ

(it) Una grotta di sangue (sull’Assassino Seriale Richard Kuklinski)

Richard Kuklinski da molto tempo era rimasto affascinato dai vasti boschi di Bucks County, in Pennsylvania, per la pace e la tranquillità che caratterizzavano quei luoghi. Ma oltre che un posto per rilassarsi passeggiando immerso nella natura, costituivano anche il posto ideale dove nascondere dei cadaveri.

Sbarazzarsi delle vittime, effettivamente, costituiva spesso un problema. Il più delle volte poteva lasciare il cadavere là dove l’aveva freddato, un vicolo, un parcheggio, un garage. Altre, invece, doveva assolutamente farlo sparire, spesso, su richiesta esplicita del committente.

Quando ricorreva ai boschi stava particolarmente attento a non nascondere mai due corpi troppo vicini, per evitare di suscitare sospetti nelle autorità inducendole a sorvegliare una vasta zona. Il suo solo compito era quello di uccidere e, per essere sinceri, lo sapeva fare piuttosto bene, al punto da far assurgere l’assassinio su commissione a una specie di arte raffinata.

In questo mondo infernale, Richard poteva considerarsi a pieno titolo un esperto, una sorta di killer superstar.

Un pomeriggio invernale, si ritrovò in quel luogo con un fucile Browning a doppia canna adagiato sul braccio. Stretta nelle sue enormi mani quest’arma, più che vera, sembrava solamente un giocattolo. Gli piaceva giocare al gatto e al topo, ossia avvicinarsi non avvertito a un animale per poi colpirlo ancor prima che si accorgesse della sua presenza. Malgrado la sua stazza, era molto abile nel muoversi assolutamente in silenzio con grande maestria, cosa che gli consentiva, divertendolo moltissimo, di piombare inatteso su scoiattoli, marmotte, moffette e cervi, perfetti banchi di prova per ciò in cui eccelleva e che più gli piaceva: appostarsi, cacciare e uccidere esseri umani.

“A essere sincero, non è che uccidere mi gratifichi molto. Quello che mi piace è ciò che avviene prima: l’agguato, il progetto del crimine, la caccia vera e propria” era solito riconoscere.

Durante una di queste “uscite di allenamento” nei boschi, una volta si era imbattuto in un grosso roditore, che se ne stava nei pressi di una quercia. Pensando si trattasse di una marmotta, aveva deciso di prenderla alla sprovvista, muovendosi furtivamente si portò a una distanza giusta per uccidere al primo colpo: avvicinandosi sempre di più fece fuoco.

Colpì il bersaglio ma l’animale era ancora vivo, con le zampe posteriori tese a scalciare in preda all’agonia. Avvicinandosi si accorse che si trattava di un gigantesco topo selvatico e, non provando il benché minimo rimorso o gusto nel veder soffrire quella creatura, con un altro colpo la finì immediatamente. Allontanandosi dal posto in cui aveva ucciso il ratto, aveva notato, nascosto da un cespuglio, l’ingresso di una grotta, tutta ricoperta di muschio.

Molto incuriosito decise di penetrare all’interno di quel luogo, dove subito sentì il particolare odore dei ratti selvatici e notò diversi escrementi sparsi qua e là, ma delle creature neanche l’ombra. Uscendo da quel posto, raggiungendo la propria vettura, la sua mente iniziò già a pensare a un’idea diabolica, da mettere in pratica da lì in breve tempo.

Tornando giorni dopo, portò un cartoccio di carta al cui interno c’era del mangime, decise di addentrarsi maggiormente nel buio cunicolo e, percorsi una quindicina di metri, lo depositò per terra, ancor più curioso di verificare la presenza di questi ratti. Uscì e se ne tornò a casa ma l’indomani, recatosi nuovamente in quel luogo si accorse che tutto il mangime era magicamente sparito. Sapendo che questi simpatici animaletti erano dei roditori che si adattavano a mangiare ogni cosa, si chiese se avrebbero anche gradito della carne umana, diventando degli ottimi, involontari alleati nelle sue torture e delitti.

Ben presto il contratto riguardante un omicidio su commissione si era materializzato, con un esplicita richiesta: la vittima avrebbe dovuto soffrire. Se questo fosse avvenuto, il compenso si sarebbe raddoppiato, non solo diecimila dollari, ma ventimila, pronta cassa.

La vittima viveva a Nutley, nel New Jersey. Richard non sapeva nient’altro sul suo conto, salvo che avrebbe dovuto farlo soffrire tantissimo prima di morire. Tutto sommato quella era la situazione che preferiva: meno sapeva a proposito del bersaglio, meglio era.

Roy DeMeo Approfittando del fatto che riproduceva film porno da distribuire un pò ovunque, decise di utilizzare una videocamera. Il partner che lo aveva sostenuto all’inizio, introducendolo al mondo del commercio di video pornografici, era il ben noto Roy DeMeo, uno psicopatico senza controllo, soldato agli ordini della famiglia Gambino, la più estesa e potente famiglia criminale mafiosa nella pur violenta storia di New York. Lui si occupava di tutto: dalle auto rubate al traffico della droga, dal gioco d’azzardo alla pornografia, alle morti su commissione. Il suo superiore diretto, cioè il suo capitano, era Nino Gaggi, che riferiva direttamente a Paul Castellano, proprio in quegli anni capo riconosciuto della famiglia Gambino.

DeMeo accettava, in modo indifferente, incarichi per eliminare boss caduti in disgrazia o persone normali che dovevano togliere il disturbo, e per questi lavori si faceva pagare bene. Era un chirurgo dell’omicidio ed era abilissimo nel fare a pezzi i cadaveri per sbarazzarsene con minore difficoltà. “Smontarli”, puntualizzava ridendo. Grazie a una sorprendente abilità nell’uso del coltello, sezionava i cadaveri in sei parti principali – testa, braccia, gambe, tronco – che poi andava a sparpagliare in luoghi diversi: la testa in un cassonetto della spazzatura, le braccia nelle acque del vicino oceano Atlantico, le gambe nella grande discarica di Canarsie, a ridosso di Belt Parkway.

DeMeo aveva messo insieme una piccola banda di spietati assassini dal sangue freddo: Joey Testa, Anthony Senter, Chris Goldberg, Henry Borelli, Freddie DiNome e suo cugino Joe Guglielmo, noto come Dracula, tutta gente pronta ad ammazzare senza alcuna remora per guadagnarsi un posto nella galleria dei killer di ogni tempo di Cosa Nostra. Prima che venisse finalmente sgominata la banda di DeMeo, aveva eliminato oltre un centinaio di persone, di cui la maggior parte degli omicidi, smembramenti e torture varie venivano consumate nel retro di un locale da lui gestito, famoso agli appassionati del settore, il Gemini Bar (soprannominato “La Macelleria” per ovvi motivi), al 4021 di Flatlands Avenue, New York.

Questo era DeMeo, un personaggio decisamente poco raccomandabile. Per mettere in atto il suo piano, Richard aveva deposto nel bagagliaio della sua macchina la videocamera, un robusto nastro adesivo grigio da idraulico ed un paio di manette. Sapeva che la vittima usciva di casa per andare al lavoro alle 10 in punto del mattino e dopo aver studiato attentamente il percorso che l’uomo seguiva ogni volta, aveva stabilito che l’avrebbe fermato all’altezza di un incrocio poco trafficato, dove sarebbe stato costretto a fermarsi per via di uno stop.

A Kuklinski non piaceva entrare in azione alla luce del giorno, ma quando c’era un lavoro da fare non stava troppo a sottilizzare e sapeva ben adattarsi: per di più sapeva che con la luce del giorno la gente stava meno sulla difensiva, un comportamento naturale sul quale aveva puntato non poche volte.

Quando la vittima predestinata era arrivata al punto cruciale, Richard si era fatto trovare accanto alla propria auto, il bagagliaio aperto, le luci di emergenza accese e un bel sorriso accattivante stampato sulla faccia. In una mano stringeva una Magnum calibro .357, tenuta nascosta nella tasca del giaccone. Con ampi gesti aveva attirato l’attenzione della vittima, che si era accostata all’angolo della strada.

Evidentemente infastidita da quell’inconveniente, la vittima abbassò il finestrino chiedendo a Richard che cosa succedesse. Ringraziandolo di essersi fermato, Kuklinski, in un batter d’occhio, estrasse la pistola e gli e la puntò alla testa, mentre con l’altra mano, con altrettanta rapidità, gli sfilò le chiavi dal cruscotto. Senza dire una parola gli aprì la portiera e lo intimò di seguirlo, prendendolo di sorpresa, legandolo e chiudendolo nel bagagliaio della propria auto. Partì e guidò come fece tutte le volte, cioè con un’andatura regolare, rispettando stop e semafori. In una manciata di secondi aveva catturato e zittito la preda: la prima parte del lavoro era stata svolta egregiamente.

Una volta arrivato all’entrata della grotta sita in Bucks County, Kuklinski prese il povero malcapitato e lo spintonò fino al punto preciso in cui tempo prima lasciò il mangime per i topi. Con svariati giri di corde, nastro isolante e grazie alle manette lo immobilizzò bloccandogli mani, caviglie e bocca. La vittima tentava disperatamente di dire qualcosa, ma grazie al nastro serrato con forza stentò a riuscirci.

Ciò che l’uomo voleva dirgli Richard l’aveva già sentito infinite volte: parole vane, suppliche, proposte di denaro in cambio della libertà e altre cose che lo lasciavano del tutto indifferente. Non provava rimorso, né senso di colpa, né, tanto meno, compassione. Stava semplicemente svolgendo un lavoro e nemmeno uno di quei sentimenti riusciva a fare capolino nella sua coscienza.

Tornato alla macchina, prelevò la videocamera, il treppiede su cui montarla, una torcia e un sensore di movimento il quale permetteva alla videocamera di iniziare a riprendere la scena solamente quando i topi si sarebbero fatti vivi. Sistemato il tutto ritornò a casa, incuriosito e anche un poco divertito pensando a quello che sarebbe accaduto, se i ratti avessero divorato vivo il malcapitato oppure no e come lui avrebbe reagito davanti a una scena simile.

Ancora una volta si meravigliò di se stesso, del suo implacabile, terribile sangue freddo. Era nato così, oppure, lo era diventato con il tempo: non sapeva se era stata la natura oppure la vita a fare di lui quel mostro che era diventato. Un interrogativo, questo, che si portava dietro da anni, sin da quando era ragazzo.

Quattro giorni dopo ritornò alla grotta e scoprì che i topi avevano divorato vivo il povero uomo. Ogni traccia di carne era sparita: quello che ancora restava della vittima non erano che delle ossa sparpagliate qua e là, uno spettacolo spaventoso.

(tü) Nietzsche, Devlet ve Devrim

Nietzsche –iktisat kuramları ile ciddi bir şekilde ilgilenmemiş olsa da– eserlerini kapitalizmin belli bir yorumu üzerine kurgulamıştır. Aslında 1870’lerde kapitalist üretim biçimi, en ileri ulusal formasyonlarda, sanayi kapitalizmine damgasını vuran rekabetçi aşamayı geride bırakıyor ve finansal sermayenin egemen olduğu emperyalist aşamaya giriyordu. Ne var ki Almanya’da durum biraz farklıydı ve bu ülkede kapitalizm, gecikmiş bir sanayileşme hareketi olarak feodal ilişkileri tasfiye ediyor ve bu nedenle de hâlâ ilerici bir yön taşıyordu. Öte yandan, Nietzsche, Marx ve Engels’in daha Manifesto’yu kaleme alırken gözlemledikleri kapitalizmin özünde yatan “küreselleşme” potansiyelini de sezmiş ve bundan bazı olumlu sonuçlar da çıkarmıştı. Sanıyorum ki Marx ve Engels ile Nietzsche’nin bu konuda otuz yıl arayla yazdıklarını alt alta koyarak birlikte okumak, aralarındaki ortak ve farklı noktaları saptamak açısından aydınlatıcı bir başlangıç olabilir.

Marx ve Engels (1848): “Burjuvazi dünya pazarını kullanarak tüm ülkelerin üretimine ve tüketimine kozmopolit bir nitelik kazandırıyor. Gericilerin esef edecekleri şekilde, sanayinin ulusal temelini ortadan kaldırdı. Eski ulusal sanayiler yıkıldı ve bu yıkım hâlâ devam ediyor. (…) Ulusal üretimin karşıladığı ihtiyaçların yerini tatmin edilmeleri en uzak ülkelerin ve iklimlerin ürünlerine bağlı olan yeni ihtiyaçlar alıyor. Eskiden olduğu gibi kendi kendilerine yeten ulusların ve bölgelerin birbirlerinden kopukluklarının yerini evrensel ilişkiler ve toplumların karşılıklı bağımlılıkları olgusu alıyor. Ve maddi üretimde olan şey, aynen kültürel üretimde de cereyan ediyor. Bir ulusun entelektüel ürünleri tüm ulusların ortak mülkiyeti oluyor. Ulusal dar görüşlülükler ve dışlamalar gitgide olanaksızlaşıyor. Ulusal ve yerel edebiyatların çeşitliliğinden evrensel bir edebiyat doğuyor.”[28]

Friedrich Nietzsche (1878): “Ticaret ve sanayi, kitap ve edebiyat değişimi, yüksek kültürün herkesin ortaklığına sunulması, hızla yer ve şehir değiştirmeler, halen toprak sahibi olmayan herkese özgü göçebe hayatı, işte bütün bunlar kaçınılmaz olarak ulusların zayıflamasına yol açıyor ve –hiç olmazsa Avrupa uluslarının– yıkımıyla tamamlanıyor; öyle ki bu gelişme sürekli karışmalar sonucunda karma bir ırkın, bir Avrupa insanının doğmasına yol açacak.”[29]

Yukarıdaki satırlardan anlaşılabileceği gibi, Marx, Engels ve Nietzsche kapitalizmin küresel eğilimi hakkında ortak görüşlere sahiptirler; ne var ki Marx ve Engels bundan proletarya enternasyonalizmi ve sosyalist devrim yönünde sonuçlar çıkarır ve bunların kavgasını verirken, Nietzsche giderek kaybolan aristokratik değerlerin yasını tutmakta ve oklarını “eşitlik” ilkesi ile bu değerleri yok etmeye çalışan burjuva demokrasisine çevirmektedir. Ulusallıktan “yüksek kültür”ün egemen olduğu evrenselliğe geçişi sağlayacak halka ise, Nietzsche’ye göre, ırkların karışmasından doğacak “Avrupa insanı” ve bir “Avrupa federasyonu” olacaktır.

Gerçekten de 1870 Alman-Fransız savaşına bir Alman milliyetçisi olarak katılan Nietzsche, izleyen yıllarda aristokratik bir Avrupa-merkezciliğine kaymış, fakat henüz ütopya niteliğindeki bu özlem kişiliğinde bir kolektif kimlik bunalımına yol açmıştı. Nietzsche düşünce ve duygu dünyalarını karşı karşıya getiren bu bunalımda yer yer Almanlar hakkında çok ağır şeyler söyleyecek ve kendisine Polonyalı aristokrat atalar arayacak, yer yer –Nazilere malzeme olan– anti-semit beyanlarda bulunacak ve yer yer de, tam aksine, Yahudileri göklere çıkaran ifadeler kullanacaktır. Bununla beraber unutulmaması gereken nokta şudur ki, Nietzsche, Alman ulusunu en ağır şekilde eleştirirken bile aslında Alman kalıyor ve kavgasını Alman kültürünün araçları ile veriyordu. “Nietzsche’nin germanik karakterinden bir an bile kuşku duymuyorum”, diye yazmıştır yakın dostu ve meslektaşı F. Overbeck, “gerçekte Nietzsche bir Almandan başka bir şey değildi; ancak imge dünyasında Slav idi”.[30]

Marx ve Engels’e göre başlangıçta doğa güçleriyle savaşan insanlar giderek doğaya kendi aralarında kurdukları ilişkiler aracılığıyla yaklaşmışlar ve böylece üretim güçleri, teknoloji ve mülkiyet ilişkilerinden oluşan bir “ikinci doğa” yaratmışlardı. İki düşünür kuramsal çalışmalarını “alt-yapı” adını verdikleri bu “ikinci doğa”nın analizine hasretmişlerdi: İnsanlar gerçek özgürlüğe ve yaratıcılığa kavuşmak için bu “ikinci doğa”yı da yenmek zorundaydılar. İlginçtir ki Nietzsche de tarih ve toplum analizlerini insan-doğa ilişkileri üzerine kurmuş, fakat “ikinci doğa”yı çok farklı bir şekilde tanımlamıştır. Filozofa göre insanlar, doğuştan gelen özelliklerin yanı sıra, “geçmişin hırslarının, yanlışlarının, hatalarının hatta cürümlerinin” de biçimlendirdiği bir “doğa”ya sahiptiler; fakat “yeni ve güçlü bir disiplin” ile bununla savaşıyorlar ve kendilerine “yeni bir alışkanlık, yeni bir içgüdü ve birinci doğayı yenecek ikinci bir doğa” yaratıyorlardı.[31] Nasıl “ikinci doğa” Marx’ta insanları “yabancılaştıran” bir işlev ile yüklüyse, Nietzsche’de de tüm değerleri “bayağılaştıran” ve giderek nihilizme yol açan bir işlevle yüklüydü. Böylece Nietzsche’nin felsefesinde insanlık savaşı da bir “doğalar savaşı” şeklinde ortaya çıkıyordu ve bu savaş “aynı”nın ebed-müddet yeniden yaşanması şeklinde ortaya çıkıyordu. Ne var ki, çoğu kez sanıldığı gibi, burada “aynı” olan şey, tekrarlanan, geri gelen şeyler değildi; “aynı” olan şey, sadece tekrarlanma, geri dönme olgusu idi. Hegel’e karşı büyük kavgalar veren filozof, daha sonra kendisinde de bir “Hegelci” taraf bulmuştur.[32]

Aslında doğa kavgasını eleştirel tarih anlayışıyla yürütenler umutsuz değillerdi; çünkü çok iyi biliyorlardı ki “birinci doğa”lar tarihte defalarca yenilmişti ve bizzat kendilerinin savaştıkları “birinci doğa” da bir zamanlar “ikinci doğa” idi. Nietzsche’nin kendisi de bu kavgaya “tüm değerlerin dönüşümü”nü (Umwertung aller Werte) hedefleyen radikal bir programla katılmış ve bu konuda ömrünün sonuna kadar da tutarlı olmuştur. Bir mektubunda, “Alman dilinde yazılmış en derin eser”[33] diye nitelediği kitabında yeni değerler düzeninin habercisi (ya da “peygamber”i) olan Zerdüşt, çekildiği dağda on yıllık tefekkürden sonra dağdan iniyor ve insanlara bu değerlerin temsilcisi olan “üst-insan”ı (Übermensch) anlatıyordu.[34]

Nietzsche, sınıf kavgasının yerine ikinci doğa ve yeni değerler kavgasını koyunca iktisadi ve toplumsal hayatın somut analizi yükümlülüğünden kurtuluyor ve sığındığı mitler dünyasında yeni bir aristokrasi düşlüyordu. Toplumsal hayat artık onun gözlerinde rantla yaşayan, üstün yetenekli, yaratıcı bir seçkinler grubuyla, bunlara hizmet etmekle mükellef kölelerden ibaretti. “Zayıflara karşı güçlülerin yanında olmalıyız” diyordu Nietzsche, “Yunanlıların köleci sistemleri yüzünden çöktükleri söyleniyor; biz ise kölelerimiz olmadığı için çökeceğiz”.[35]

Aslında “modern köleler” de vardı ve herkesin köleliği lanetlemesine rağmen Nietzsche de biliyordu ki, “(eski) köleler, modern emekçilerden (Fabrik-Sklaverei) daha güvenceli ve daha mutlu bir yaşam içinde olmuşlardı”.[36] Gerçi Bismarck işçilere bazı haklar tanımıştı: Artık işçiler asker olabiliyor, sendika kurabiliyor, seçimlerde oy kullanabiliyordu; fakat yine de durumları, kendilerine, “ahlak diliyle söylemek gerekirse, bir adaletsizlik” olarak görünüyordu. “Bu durumda soruyorum, diyor Nietzsche, hâlâ ne isteniyor? Eğer bir amaca ulaşmak isteniyorsa onun araçlarına da sahip olmak gerekir. Eğer köleler isteniyorsa onlara kendilerini efendi yapacak şeyler vermek deliliktir”.[37] Ve kendisi deli değildi; köleleri istiyordu. Oysa mevcut öğretim sistemi bu amaca tamamen ters bir işlev yüklenmişti ve bu durumda Nietzsche de, Marx’ın tezini ters bir amaçla tekrarlayarak, istediği düzenin kurucuları olarak “eğitilmiş eğitimcilerden” söz ediyordu.[38] Continue reading (tü) Nietzsche, Devlet ve Devrim

(Chile) Octava entrevista a ITS

En vista de que un supuesto alumno de periodismo no ha publicado esta entrevista, la publicamos íntegramente.


– ¿Cuales son sus motivaciones?

Los motivos ya los hemos expuesto muchas veces. Y para no ser repetitivos, solo diremos que al atentar nos hacemos parte de la venganza de la naturaleza salvaje en contra de la humanidad, por toda la devastación que ha generado. Esta venganza se ve en las majestuosas “catástrofes naturales” que azotan las ciudades pero también en las conductas “desviadas” de terroristas como nosotros. Puede ser por una inclinación intelectual o una sensibilidad más espiritual, pero lo importante es que nosotros somos capaces de escuchar los gritos de agonía de la tierra con cada nuevo mega-proyecto destinado al progreso, o con la simple presencia constante de toneladas de concreto asfixiando la tierra, y la expansión de la mancha urbana acabando con los ecosistemas. En la oscuridad percibimos los llantos de los árboles talados, los alaridos de los montes partidos al medio. Eso es insoportable para nosotros y es por ese motivo preferimos morir en guerra antes que aceptar todo esto desde la pasividad.

– ¿Por qué la violencia es una forma de respuesta?

La tierra no se venga pidiendo clemencia o intentando concientizar a la masa descerebrada. La humanidad invade, desgarra, muta, erosiona, extingue y degrada. Nosotros usamos lo que tenemos a la mano para responder, explosivos, armas de fuego, cuchillos, etc. Ya nos deshicimos de la moral occidental y los valores derivados de la ilustración, nuestras visiones las desarrollamos aprendiendo de lo antiguo. ¿Por qué aprender de una doctrina que lleva 200 años de existencia y que ha llevado a la auto-destrucción de la especie en ese corto tiempo cuando se puede aprender del cosmos y sus procesos que existen desde antes de lo que nuestra mente podría imaginar? La raíz de nuestro pensamiento viene de esa fuente primordial, que nos enseña entre otras cosas que la violencia nunca es algo malo o bueno, sino que es parte integral del todo, una manifestación que se presenta en ciertas circunstancias, y resulta que nos tocó vivir en la era de la guerra total de una sola especie contra toda la biosfera; el antropoceno. ¿Cuando sino ahora, la violencia es una forma de respuesta adecuada?

– ¿Qué opinan sobre los que los medios han escrito de ustedes?

Es una pregunta amplia ya que los medios han hablado harto sobre nosotros. En su mayoría podemos decir que es claro que no comprenden de que se trata lo nuestro y en consecuencia hablan pura basura. Existen algunos que si han dado en el clavo, o han estado cerca. Pero lo que nos importa es que resalten nuestra peligrosidad y lo real de la amenaza que representamos, y eso lo han hecho en abundancia. Luego que nos tilden de inconsecuentes, fascistas, inventos de la derecha o la izquierda, o cualquiera otra de esas acusaciones nos tiene sin cuidado, ya en su momento hemos dejado desacreditadas cada una de ellas.

– ¿Son una grupo organizado y coordinado o simplemente son acciones individuales?

En primer lugar somos un grupo de crimen organizado, donde por supuesto hay lugar para las acciones individuales, cada individualista o grupo de individualistas actúa como mejor le parece. Algunos grupos asesinan, otros envían bombas y otros mas ocupan explosivos industriales para volar infraestructuras y causar tragedias, algunos reivindican los hechos y otros no, ITS se trata de saciar los impulsos salvajes de los individualistas, y eso lo hacemos de sobra.

– ¿Cuál es su relación con el anarquismo, la misantropía y el nihilismo?

1. Con el anarquismo, la relación en estos momentos es de ruptura, aunque no hay deshonra en aceptar que muchos eco-extremistas y algunos integrantes de ITS vienen del anarquismo, mayormente de las tendencias insurreccionalistas y eco-anarquistas. Si bien en su momento hubo algunos lazos hoy en día la gran mayoría de los anarquistas aborrecen lo nuestro y hacen bien, ya que su educación occidental e ilustrada les indica que todo lo que se desvíe de los carriles de la moralidad cristiana es un pecado con otro nombre, podemos llamarlo contra-revolucionario, aberrante, vil o como se prefiera. Los anarquistas en su mayoría creen combatir al sistema, pero lo único que hacen es reforzar ciertos valores como el igualitarismo o la solidaridad y llevarlos a extremos radicales, es una desilusión que se genera cuando el sistema no cumple a rajatabla con los valores que promueve. Lo vemos representado en la televisión con las películas de superhéroes. El sistema promociona con diferentes grados de sutilieza la igualdad racial o de genero, pero luego se puede ver a la policía golpeando negros o a unos malhechores intentando violar a una mujer, el anarquista no soporta eso, lo mismo que batman o superman decide saltarse las barreras de la ley para reforzar esos valores que le han enseñado, así se genera un choque con las fuerzas del orden que ellos interpretan que los convierte en antagónicos de alguna forma, cuando esta claro que no lo son. Esto mismo se aplica con las injusticias económicas, medioambientales, o cualquier problemática generada por el sistema que se enfoque utilizando los mismos valores que este promueve.
Los eco-extremistas por el contrario tomamos los anti-valores del sistema como son el egoísmo, la violencia indiscriminada, el desprecio por la vida humana, y los adoptamos para nuestro camino de antagonismo real y confrontación contra el progreso del mundo civilizado y todos sus conceptos. Algunos erróneamente han dicho que espejamos a la civilización por caer en el “pensamiento religioso” o por la creencia en una autoridad como lo es para nosotros la naturaleza salvaje. Esto es del todo incorrecto puesto que nuestro paganismo lo recuperamos desde nuestros antepasados más antiguos y la autoridad la aceptamos como una realidad innegable cuando nos enfrentamos a fuerzas que van más allá de nuestra comprensión. ¿O acaso no es lo más civilizado del mundo jugar a saberlo todo (a creer que los confines de lo real se corresponden con el limitado alcance de nuestro conocimiento)? ¿Acaso no se cae en la mentalidad cientificista y artificializadora cuando se quiere jugar al ingeniero social que despoja al ser de sus atributos ya sean de genero o de especie para crear una “tabula rasa” donde trazar el destino del futuro ser humano, uno que vivirá en sociedades supuestamente pacificadas, y que podrá elegir en cualquier momento de la vida cual será su orientación sexual, sus relaciones, su forma de alimentarse, etc. etc. etc. Eso solo es posible viviendo en un entorno controlado y artificial, lo cual a su vez, solo es posible a costa de la aniquilación de la naturaleza salvaje. Es la serpiente comiendo su propia cola. Para buscar un supuesto mejoramiento o perfeccionamiento de la humanidad, sea desde una perspectiva progresista y “burguesa” o más izquierdista, se produce la destrucción del único entorno posible para esa humanidad.
Lo decimos sin pelos en la lengua y para que quede claro, nosotros nos CAGAMOS en esos sueños progresistas. Para nosotros una persona que nace con el cerebro disfuncional o con el cuerpo atrofiado debe ser abandonada en el bosque para convertirse en la cena de algún animal. Para nosotros una persona que nace con pito pero se cree hembra o viceversa no es más que un débil mental demasiado confundido por las etiquetas y los roles de la civilización. En la vida real, en la crudeza de la naturaleza salvaje, no hay tiempo para esas mariconadas modernistas.

2. Sobre la misantropía podríamos decir que es algo muy importante dentro del pensamiento eco-extremista, si bien es un enfoque disfuncional en un marco más global, para abordar esta era moderna es bien certero. Estamos constantemente rodeados de humanoides, nuestro entorno esta moldeado por la intervención humana, y eso solo ha traído miseria y devastación. ¿Como no odiar al humano?

3. El nihilismo es una arma más en esta guerra, corta con la esperanza de futuros cambios o revoluciones que nunca llegan, pero también desgarra todo el entramado de valoraciones morales que recubre el pensamiento predominante de la época. Dejándonos con nada más que la Nada. Algunos se arrojan a ese abismo de negación y rechazo total, lo cual es perfectamente válido, nosotros los eco-extremistas que escribimos estas palabras, anteponemos la aceptación de una mente limitada y defectuosa, y el lugar de la Nada lo llenamos con la adoración de lo Desconocido, lo Oculto y lo Innombrable, las fuerzas primitivas, incognoscibles que subyacen en el Todo y mueven los hilos de nuestra existencia. En alguna ocasiones toman el nombre de Ajajema, Anhangá, Gualichu, Mictlantecuhtli o incluso Satanás, y en otras se manifiestan simplemente como Naturaleza Salvaje. A esas fuerza oscuras arrojamos nuestras alabanzas y en ellas depositamos nuestras intenciones con la fe de que nos cuiden en el arrojo mortal de cada atentado.

– ¿Qué significa para ustedes lo salvaje?

Para nosotros la Naturaleza Salvaje como concepto es algo contradictorio. Por un lado tenemos la Naturaleza, que en la actualidad funciona como una imagen del tipo espectacular creada por la civilización para sostener la domesticación, es decir, es un reflejo o un fantasma y no una “realidad material”, y actúa estableciendo una separación entre nosotros (los humanos) y lo salvaje. Lo salvaje son impulsos o instintos que habitan en nuestro interior. Naturaleza no existe o bien está muerta (mejor dicho, fue asesinada), ahora solo queda la civilización y su patio trasero, los bosques, ríos, montañas y en su conjunto todos los ecosistemas que quedan son “reservas”, “parques ecológicos” y en definitiva espacios que fueron sometidos al control de la territorialización. Que aún sean verdes y no grises es algo circunstancial y responde solamente a los fines de la civilización . Esta realidad nos golpeó como una tonelada de ladrillos. Por eso cuando los eco-extremistas luchamos por la naturaleza salvaje lo hacemos en un doble sentido, por un lado reclamando venganza por todo eso que la civilización sepultó o domesticó para sus mezquinas finalidades y por el otro aferrándonos al salvajismo interno que nos separa de la total sumisión, esa parte de nosotros que sigue siendo humana y por lo tanto salvaje y animal y en consecuencia no es ni civilizada ni artificial, todos la llevamos dentro, la diferencia es que nosotros la escuchamos y le damos rienda suelta.

– ¿Quién es Kevin Garrido para ustedes?

Kevin Garrido fue para nosotros un guerrero inquebrantable, de esos que ya no quedan. Dotado de la misma fuerza que tuvo Cuautemokzin cuando al ser torturado por los españoles lacayos de Cortez, infligiéndole quemaduras en sus pies para que les revelará la ubicación del oro de los mexicas, se mantuvo estoico y solo dijo mientras miraba a su aliado: “¿Acaso estoy en un lecho de flores?”

– ¿Qué opinan del atentado en la comisaría en Huechuraba?

Que estuvo muy bacán po’, waajajaja. Disfrutamos al saber de que muchos pacos habían salido heridos, cuando ocurren hechos así las intenciones que hay detrás no importan, lo mismo hubiera sido que un temblor sacuda la comisaría, la violencia impredecible del Caos se dejó caer una vez más, rompiendo con la paz civilizada, eso siempre es motivo de celebración para los eco-extremistas.

– ¿Consideran que el incendio del Cerro San Cristóbal fue una acción eco-extremista?

Claro que no, y ustedes lo saben bien. Sea que hayan sido algunos nocivos humanos o la voluntad suprema de la naturaleza salvaje, está claro que los eco-extremistas no fuimos responsables ni tampoco se puede categorizar como eco-extremista la acción si se usa la acepción que nosotros le damos al término.

– Investigando sobre el tema descubrimos que la Universidad de Chile gastó muchos millones de pesos en medidas de seguridad recomendadas por la ANI (como cámaras de reconocimiento de iris y torniquetes) luego del atentado en la Facultad de Ciencias Físicas y Matemáticas de la Universidad de Chile el 2016. A pesar de que el artefacto no detonó, ¿consideran este atentado como exitoso?

Nosotros también sabíamos de esos gastos en medidas de seguridad. El atentado sin dudas fue un éxito rotundo, ya que en cada arrojo eco-extremista se busca no solo la destrucción sino también el terror y la desestabilización, estos últimos dos sin duda que fueron generados. Y si la facultad quedó blindada, filo. Siempre se encuentran nuevos y mejores objetivos.

– ¿Por qué indicaron a Dr. Javier Ruiz del Solar, Dr. Paulo Araya, Dr. María Elena Lienqueo, Dr. Guido Garay y a Luz Martínez en el comunicado tras la bomba en Beauchef?¿Es por sus investigaciones?

Los individuos progresistas que se dedican al perfeccionamiento de la civilización siempre estarán entre los posibles objetivos del accionar eco-extremista.

– ¿Cuál es su relación con los Eco-extremistas de México o Argentina?

De pura afinidad y complicidad po’. Con los eco-extremistas de Argentina es más directa pues como se sabe hay algunos miembros de la HMB que se desprendieron del grupo original para desplazarse a aquellas tierras e iniciar un nuevo proyecto terrorista con el nombre de Secta Rojo Sangre, siempre bajo las siglas de ITS. No olviden que también hay eco-extremistas en Brasil, Grecia, España y el Reino Unido. La Mafia de ITS se expande en todas las latitudes y no da señales de detenerse. No hay que descartar que en un futuro no tan lejano se produzcan acciones coordinadas de mayor calibre como por ejemplo asesinatos indiscriminados en simultaneo.

– ¿Quién es Camilo Gajardo Escalona?

Como ya se dijo en el comunicado 86, nosotros no sabemos quién es Camilo Gajardo Escalona, pero suponemos que no es más que un chivo expiatorio que utilizan los pacos para ocultar su incompetencia, que por lo demás esta a la vista de todos. Si creen que han detenido a ITS sus ilusiones no llegarán demasiado lejos.

– ¿Continuará la actividad de los eco-extremistas?

No tengan duda, en el Sur, en el Norte y en Europa, continuará de la mano de los desastres naturales y de todas las formas de delincuencia.
*El mundo es como un reloj de arena, del lado de arriba está la civilización, con todas sus rígidas estructuras que buscan asegurar la ley y el orden, sostenidas por el peso de sus entramados jurídicos y morales que trabajan para mantener el conjunto cohesionado. El lado inferior es el Caos, y poco a poco, la arena va cayendo. Con ella caen todas las ilusiones del progreso, todos los sueños sobre mundos de confort y seguridad. Hoy en día, el lado superior aún esta lo bastante lleno, pero poco a poco, el Caos va tomando forma. Es solo cuestión de tiempo para que el mundo de la superioridad humana se disuelva en las olas eternas de Caos y Salvajismo. Mientras tanto, nosotros preferimos disfrutar de la caída, antes que aferrarnos como necios a los espejismos de una civilización cuya misma existencia se basa en una guerra contra el avance imperturable del tiempo que al igual que las mareas salvajes, poco a poco todo lo deshace.

– ¿Quieren que estas respuestas sean publicadas?

De más que si po’, lo ideal sería que salgan estampadas en algún medio con gran alcance por estos suelos. Y si no, de seguro los cabros de Maldición Eco-extremista les harán lugar.

¡Salve Naturaleza Salvaje, el Caos y la Misantropía!

¡Que siga la Guerra contra el Progreso Humano!

Individualistas Tendiendo a lo Salvaje – Chile

Horda Mística del Bosque

(España) Autoridades alertas por actos de ITS en Europa

Desde la prensa española.


09 de septiembre 2019

En 2018 hubo 37 detenidos por terrorismo anarquista. La Memoria Anual del 2018 sostiene que este fenómeno internacional tiene especial incidencia en Madrid y Barcelona. El atentado más grave: un artefacto explosivo colocado en Valencia por el grupo “Individualistas Tendiendo a lo Salvaje”.

La Fiscalía General del Estado encuadra un “ataque a la sede del Partido Popular”, en Madrid, dentro de lo que denomina “Anarquismo Insurreccionista”, a su vez referido como “terrorismo anarquista”. El ataque en cuestión es investigado en la Audiencia Nacional y consistió en la “obstrucción de cerraduras y fractura de ventanales” de la sede central del PP, sin que conste autoría.

Así se desprende de la Memoria Anual de la Fiscalía General del Estado correspondiente a 2018, dada a conocer este lunes, durante el solemne acto de apertura del Año Judicial, celebrado en el Tribunal Supremo.

En sus primeras líneas ya se refiere a estos actos como “terrorismo anarquista”, y cuantifica 28 actos y 37 detenidos que puedan encuadrarse en este marco, 15 de ellos en Madrid, 6 en Murcia y otros 6 en A Coruña. “La actividad violenta se focalizó en Madrid y Barcelona, teniendo incidencia en dos ocasiones en Gijón”.

De hecho, entre las acciones citadas aparece un “ataque a las vías del AVE”, en Murcia, o la explosión de “un artefacto colocado ante un concesionario de vehículos”, en Barcelona.

También recoge incendios en vehículos de empresas relacionadas con el sector cárnico, en Asturias -atribuidas al Frente de Liberación Animal, AFL-; incendios en cinco vehículos estacionados en la vía pública, atribuidos a “Individualistas Tendiendo a lo Salvaje”, en Valencia, pero también “daños” a cajeros automáticos por parte del grupo “M’cago en deu”, en Barcelona, o al “ataque” a los escaparates de dos inmobiliarias en Tetúan (Madrid).

Fueron reivindicadas cerca del 50% de las “acciones violentas en los portales web habituales de contrainformación, al contrario que el año anterior” en el que se reivindicaron la totalidad de los ataques.

“Individualistas Tendiendo a lo Salvaje”

La acción violenta de mayor envergadura en el año 2018 fue la activación de un artefacto explosivo en la vía pública en Valencia, ocasionando daños en vehículos. Es la primera acción reivindicada por  “Individualistas Tendiendo a lo Salvaje-Criminales Animistas”.

El grupo ecoextremista centra y justifica su actividad en “eliminar todos los rastros de civilización”, así como frenar “el avance tecnológico de la sociedad, por estar esencialmente condenada y llevando a la humanidad hacia una catástrofe ecológica”.

ITS nació en México en 2011 y tiene ramificaciones en Chile, Argentina, Brasil, España, Escocia y Grecia.

(Darknet) Contactos ME

Tras un nuevo ataque de spams, estos son nuestros nuevos e-mail de contacto para Maldición Eco-extremista:

maldicionee(a)secmail.pro

maldicionee(a)torbox3uiot6wchz.onion

¡Arriba los misántropos, pirómanos y terroristas!

(tü) Hiçliğe Varoluşsal Bir Yaklaşım #2

20. yüzyılın en etkili felsefe akımlarından biri olan varoluşçuluk, varoluşun özden önce geldiğini belirterek bireyin kendi seçimleriyle kendini inşa ettiğini savunur. İnsan nasıl kendi seçimleriyle kendini var edebiliyorsa aynı şekilde kendi seçimleriyle kendini yok etme, kendini hiçleştirme durumuna da düşebilmektedir. Varoluşçuluk, kuşkusuz insanın varoluşuna dair sorgulamalar getirdiğinde, insanın varoluşunu anlamlandırmaya çalıştığında varlık kadar hiçliğin de kıyılarında dolaşmıştır. İnsan, tek boyutlu bir varlık değil, karmaşık dünyasıyla çok boyutlu bir varlıktır ve kendini bilinçli ya da bilinçsiz zıtlıklarla var eder. Bu noktada insan yaşamı da varlık ve hiçlik arasında gidip gelen uzun ve zor bir yoldur.

Varoluşçuluk’un varoluşçu yazarlar tarafından oldukça farklı ifadelerle açıklanmaya çalışıldığı görülür. Weil’e göre bir bunalım, Mounier’ye göre umutsuzluk, Hameline’e göre bunaltı, Banfi’ye göre kötümserlik, Wahl’a göre başkaldırış, Marcel’e göre özgürlük, Lukacs’ya göre idealizm, Benda’ya göre usdışıcılık, Foulquie’ye göre saçmalık olan varoluşçuluk; bu tanımlarla ne denli farklı algıları bir araya getirdiğini gösterir. Nietzsche “Hayat bir yorumdur” der, insan varoluşu da yorumlarla anlam kazanır ya da yorumlarla anlamsızlaşır. Yapılan bu tanımların hepsi de aslında varoluşçuluk için geçerlidir ve her biri insanın kendisini varlığa ulaştırdığı noktada aynı zamanda hiçleştiren tanımlar olmuştur. Bunun yanında Heinamann, varoluşçuluğun tanımının yapılamayacağını belirterek varoluşçuluk özünü karşılayacak tek bir özün olamayacağını savunur. Sartre da Heinamann gibi varoluşçuluğa ait kesin bir tanım yapmamaktadır.

Varoluşçulukta “insanın kendini gerçekleştirmesi, insan varoluşunun rastlantılar içinde oluşu, güvensizliği söz konusudur. Güçsüzlüğü ve hiçliği içinde insan, zaman içinde ve tarihselliği içinde insan, ölüme mahkûm bir varlık olarak insanın varoluşu, hiçlik karşısında insanın varoluşu, insan varoluşunun halisliği (authentique oluşu) ve bu halis olmaya çağrı, özgürlüğü içinde insanın varoluşu, topluluk içinde kaybolmuş insanın, tek insanin kendini bulması, kendi olması, doğruluk ve ahlaklılık karşısında sahici davranışı, tutumu; bütün bu sorunlar mevcuttur. Ayrıca ‘insan evreni aşabilir mi aşamaz mı?’, ‘Aşarsa nereye kadar varır bu aşma’ gibi sorular karşımıza çıkar. (Sartre, 2009, s.56)

En büyük popülaritesini İkinci Dünya Savaşı’nın ardından kazanmaya başlayan varoluşçuluk, savaş psikolojisinden oldukça etkilenmiş; savaşın yıkıcılığı, ölüm korkusu, bunaltı ve hayatın hiçliğini de beraberinde getirmiştir. Sartre’ın insanın varoluşu bağlamında işlediği ana temalar ve kavramlar “Anlamsızlık”, “Boğuntu (Bunaltı)”, “Ortada bırakılmışlık ve yalnızlık duygusu”, “Otonom özgürlük ahlâkı”, “Asma”, “Sorumluluk”… vb. olduğu gibi bu kavramlar ‘varlık’ın alanına girerken hiçliğin de içerisinde yer almıştır. Continue reading (tü) Hiçliğe Varoluşsal Bir Yaklaşım #2

(tü) Hiçliğe Varoluşsal Bir Yaklaşım #1

1.1. HİÇLİK KAVRAMI
Temelde “hiç olma durumu” olarak nitelendirilen hiçlik, daha çok varoluşsal bir sorunun habercisi durumundadır. Aynı zamanda yokluk, boşluk kavramlarıyla da kendini ifade eden hiçlik, ilkin daha çok “yokluk” kavramı çerçevesinde temellendirilir. Aslında yapılan tanımlara bakıldığında hiçlik ile yokluğun birbirlerinin yerine kullanılan kavramlar olduğu dikkati çeker.

Hiçlik; Almanca’da ‘Nichts’, Fransızca’da ‘Neant’, İngilizce’de ‘Non-being’, Latince’de ‘Non ens’ ve osm. ‘Adem’ kelimeleriyle karşılığını bulur. Hiçlik için yapılan tanımlara bakılırsa 1) Hiç olma durumu 2) Yokluk 3) Gerçekteki özelliklerin, durumların, belirlenimlerin yadsınarak ortadan kaldırılması sonucu bir şeyin var olmayışı, boşluk, yokluk (Püsküllüoğlu, 2004, s. 626-627)”; “1-Yadsıma sonucu, gerçekteki belirlenimlerin, özelliklerin, durumların ortadan kaldırılması sonucu bir şeyin var olmayışı (göreli hiçlik). 2- Varlığın eksikliği olmayışı, yokluğu (salt hiçlik) (Akarsu, 1975, s.88)” şeklinde tanımlanır. “is. 1-Hiç olma durumu: Hiçlik içerisinde. 2- fel. İnkar sonucu, gerçekteki özelliklerinin, durumlarının ortadan kaldırılması sonucu bir şeyin var olmayışı, yokluk. (Türkçe Sözlük, 2005, s. 889)” ifadesiyle karşılığını bulur. Görüldüğü gibi hiçlik aynı zamanda ‘yokluk’la da eş anlamlıdır.

1.2. HİÇLİKLE İLİŞKİLENDİRİLEN DİĞER KAVRAMLAR
1.2.1. YOKLUK
Hiçlik’le ilişkilendirilen bir diğer kavram olan Yokluk’un farklı sözlüklerdeki tanımı ise şöyledir:

1- Yok olma, bulunmama durumu, adem, ademiyet, fıkdan, gaybubet,varlık karşıtı 2- mec. Fakirlik, yoksulluk 3- fel. Hiçlik (Türkçe Sözlük, 2005, s. 2187)”; tasavvuf dilinde, gerçek varlık. İslam tasavvufuna göre varlık, yokluktur; gerçek varlık insan yok olduktan sonra başlar. İnsan ancak ondan sonra Tanrılık varlığa kavuşur. Tanrıda var olur. Hayyatiyye tarikatının kurucusu Bağdatlı Hayyat’a göre (X. yüzyıl) ak yoklukta ak, kara yoklukta karadır (Hançerlioğlu, 1984, s.726).

“Var olmayan; varlığı bulunmayan; varlıksal bir değeri, içerimi ya da karşılığı olmayan; ait olduğu varlık bilgisel çerçevenin gerçeklik tasarımına uymayan ya da bu çerçeveye göre gerçek olmayanı anlatan; genelde varlığın, daha özeldeyse tek tek var olanların karşıtı olarak var olmayış için kullanılan felsefe terimi” (Sarp vd., 2002, s.697)
Bir başka tanım ise Ahmet Cevizci tarafından şu şekilde yapılmıştır:
1. Var olan hiçbir şeyin bulunmaması, varlığın yoksunluğu veya belirlilikten ya da gerçeklikten yoksun olma hali. Bir şeyin kimliği ve faaliyeti için gerekli olan gerçekliğin olmayışı (…)
2. Varlıkta, belirli bir form ya da düzenin olmaması hali. Gerçeklikten tümüyle yoksun ya da gerçek-dışı olma veya hiçbir gerçekliği bulunmama durumu.
3. Ve nihayet, varlık hiyerarşisinin en altında, mutlak bir gerçekliğin en uzağında bulunan madde.
4. Bir şeyin doğuştan getirdiği, aktüelleşecek hiçbir potansiyeli olmaması, kendisini gerçekleştirecek hiçbir eğilim, ya da yönelimi bulunmaması hali” (Cevizci, 2000, s.578).

1.2.2. VARLIK
Yukarıda da görüldüğü gibi yokluk terimine karşılık olarak söylenenlerin hareket noktası varlık veya var olanlar olmakta, diğer taraftan insan kendisi de dahil bir varlık ortamı içerisinde bulunmaktadır. Hiçlik kavramının geçerli bir tanıma ulaşması için varlık kavramının da irdelenmesi gerekmektedir. Çünkü hiçliğe giden yol varlıktan geçer.

İlk önce Parmenides’in kullandığı varlık tanımına bakıldığında Almanca sein; Fransızca eire; İngilizce being; Latince ens, esse; Yunanca to on, einai; osm. mevcudiyet kelimeleriyle karşılanır. Bedia Akarsu Felsefe Terimleri Sözlüğü’nde ‘varlık’ı şu şekilde açıklamaya çalışmıştır.

Var olan şey; var olduğu söylenen şey; var olanın varoluşu. (Var olan şeylerle varlık arasındaki ayrım, doğru ile doğruluk arasındaki ayrım gibidir; doğru olan birçok şeyler vardır, ama doğruluk bu birçok doğrularda bir ve aynıdır.) Aristoteles’te “var olanların var¬lığı”, var olanların çokluğu içinde ortak olan, özdeş olan. 2- Oluş ve yok oluşun karşıtı olarak: Kalıcı olan, gelip geçici olmayan. 3- Bütün var olanları içine alan en genel kavram. 4- Görüntünün karşıtı olarak gerçekten var olan. // Varlık, gerçek (real) varlık, düşüncel (ideal) varlık olarak ayrılır: Gerçek varlık çoğunlukla varoluş (existentia) olarak, düşüncel varlık öz (essentia) olarak gösterilir. Gerçek varlık gerçekliğini nesnelerden, olaylardan, kişilerden alan şeydir, uzay- zaman içindedir, bireyseldir, tektir; düşünsel varlık ise uzay-zaman- dışıdır, duyularla algılanamaz, elle tutulur gerçekliği yoktur; bu an¬lamda değerler, matematik ve mantığın kavramları düşüncel varlıklardır (Akarsu, 1975, s.177).

1.2.3. BOŞLUK
‘Hiçlik’le bir arada değerlendirilen bir diğer kavram olan ‘boşluk’a baktığımızda (Os. halâ; Fr. vide; Al. das leere; İng. emptiness, void; İt. vuoto) içinde hiçbir özelliğin bulunmadığı uzay… Doluluk karşıtı olan boşluk terimi, içinde hiçbir özdeğin bulunmadığı uzayı dile getirir. Ancak bizi ilgilendiren boşluğun eksiklik, yoksunluk duygusu anlamına gelen tanımıdır.

1.2.4. SEPTİZM, ANARŞİZM ve KAOS
Hiçlik denilince akla gelen başka kavramlar da söz konusudur. Bunlar başta septizm olmak üzere anarşizm ve kaos’dur. Septizm yani kuşkuculuk Almanca skeptizismus; Fransızca scepticisme; İngilizce scepticism; Yunanca skepteshai; osm. hisbaniye, reybiye kelimelerine karşılık gelir.

“1- Düşünsel tutum olarak: a. Kesin bir tutumda olmama, karar verememe b. Kuşkuyu ilke yapma; her değerden, anlatımdan, öğretiden, inançtan ilkece kuşku duyma. 2- Yöntem olarak; apaçık olan doğruya, kesin bilgiye varmak için, sağlam bir dayanak bulana dek, bütün bilgilerin gözden geçirilerek eleştirilmesi, sınanması 3- Felsefe çığırı olarak: Gerçekliğin özünü bilmenin olanaklı olmadığını ileri süren öğretiler: a. Salt, köktenci kuşkuculuk; her türlü bilgi olanağını yadsır. b. Ölçülü, göreli kuşkuculuk; yalnızca belli alanlarda bilgi olanağını kaldırır.” Görece şüphecilik, herkes için kesin bir bilginin olacağını kabul etmez. Görece şüphecilik, savunucuları tarafından git gide nihilizme varmıştır. Örneğin Georgias’ın şu söylemi bu noktada dikkat çekicidir. “Hiçbir şey yoktur. Varsa bile insan için kavranılamaz. Kavranılsa bile öteki insanlara anlatılamaz.” (Akarsu, 1975, s.288)”

Zaten hiçlik’in en uç noktası olarak kabul edeceğimiz nihilizmin başlangıcı septizimle bağdaştırılır.
Kaos ise; almanca, Fransızca ve İngilizce’de chaos kelimesiyle; Yunanca’da ise khaos kelimesiyle karşılığını bulur. Kaos, Felsefe Terimleri Sözlüğü’nde “evrenin, düzene girmeden önceki biçimden yoksun, uyumsuz ve karışık durumu” olarak tanımlanır.

Bir diğer kavram olan anarşizm ise Osmanlıca ihtilalliye, inkılabiyye; Fransızca anarchisme, Almanca anarchismus, İngilizce anarchism kelimelerine karşılık gelirken en başta devlet olmak üzere bütün despot kurumları bertaraf etmeyi öngören öğretidir.

(Cielo, Tierra) Caos

En sudamerica:
El día se oscurece por unos instantes, el sol se vuelve negro, la humanidad moderna celebra felizmente la majestuosidad de lo salvaje. Humanos infelices, deben temer a las señales del Caos.

En Italia:
Estalla furiosamente el volcán Stromboli, la columna de humo y ceniza aterra a los residentes cercanos, una persona ha muerto.

En China:
Los poderosos vientos en conjunto con la lluvia demacraron la cuidad, a raíz del tornado 6 personas murieron y casi 200 salieron heridas.

En EUA:
Un terremoto causa el pánico entre la población, destrucción y terror para la civilización. se estima el mayor terremoto en 20 años en la región. No hay muertos.

¡Las anima se han liberado, el mensaje de lo Desconocido del Cielo y de la Tierra ha sido recibido…!
¡Salve Caos primigenio, aterrador y omnipotente, sublime y majestuoso!
¡Muerte a la ciencia y a la razón humana!